Afgelopen dagen stond ons hoofd en onze blog helemaal in het teken van het heelal. Hier bij Näsets Marcusgård, midden in het bos van het Zweedse Furudal, genieten we elke dag van de stilte en de donkere sterrenhemel. Nadat we onze blogpost over de zonsverduistering publiceerden, gebeurde er iets leuks: gisterochtend ging de telefoon en rond 16 uur waren we live te horen in Eftermiddag i P4 Dalarna, verdeeld over twee gesprekjes van zo’n drie minuten.
👉 Luister het fragment hier terug (Zweeds)
Het werd een spontaan gesprek over wat zo’n zonsverduistering nu eigenlijk doet met je op een plek als Näsets Marcusgård. Want je hoeft niet alleen naar de lucht te staren het bos vertelt tijdens dit soort natuurverschijnselen zijn eigen verhaal.
Dit sfeervolle beeld van de zonsverduistering achter onze Supermåne is een creatieve AI-impressie. Een droom maar geen werkelijkheid natuurlijk Hoe het er in het échte Zweedse bos aan toe ging? Dat was een heel ander, maar minstens zo mooi, verhaal.
De werkelijkheid vs. de verwachting
Radio-interview achter de rug, koffie en fika in de hand, klaar voor het spektakel; en dan wordt het toch vooral een verhaal over onze jongste, bijna achttien inmiddels, maar duidelijk nog steeds ons kind als het op droge oneliners aankomt.
Vanuit zijn slaapkamerraam roept hij naar beneden: “Zien jullie al wat?” Wij, Willem en Mireille, lopen intussen al richting het bos, naar de hangmat van Echoes of the Forest. Even liggen, luisteren, kijken; maar het licht en het geluid veranderen nog nauwelijks. Na een kwartiertje stilte zegt Willem tegen Mireille: “Zullen we toch maar naar het Druidenpad gaan?” Zo gezegd, zo gedaan.
Twintig minuten later, aan het eind van het Druidenpad: nog steeds niet veel te zien. Even de tijd checken… oeps. We zijn een half uur te vroeg, het hoogtepunt is pas rond 20:00 uur.
Terug naar huis dan maar, ondertussen appt onze zoon alweer: “Zien jullie al wat?” Hij komt naar beneden, wij leggen uit dat het hoogtepunt nog moet komen. Het wordt langzaam iets schemeriger. Zoon, droogjes: “Jullie zien toch niets.”
Rond 19:45 uur gaan we opnieuw het bos in. Het licht neemt echt af, we klimmen op Echoes of the Forest en blijven daar liggen tot ruim na 20:00 uur, om vervolgens via de andere kant van het bos weer terug te lopen. Schemerig? Zeker. Die spookachtige zilvergrijze gloed waar we op hoopten? Toch niet echt.
Thuisgekomen krijgen we prompt ons gelijk terug van onze zoon: “Ik zei het toch al, er valt niets te zien. Jullie zeggen elke keer dat er een bijzonder hemelfenomeen is… duh!”
Gemist? Niet getreurd: nog genoeg te zien
Ook de Zweedse omroep SVT meldde het deze week: wie de zonsverduistering gemist heeft, krijgt de komende weken nog volop kansen om naar de hemel te kijken. En daarvoor zit je bij Näsets Marcusgård op de eerste rij.
- De Perseïden-meteorenregen (nu, tot begin volgende week): door de nieuwe maan is de hemel extra donker — de beste kans is tussen middernacht en zonsopgang.
- Partiële maansverduistering (28 augustus): de aarde werpt haar schaduw op de volle maan, die dan voor zo’n 96% verduisterd raakt. Het best zichtbaar vanaf ongeveer 4 uur ’s nachts.
- Saturnus: wordt steeds beter zichtbaar naarmate de avonden donkerder worden — met het blote oog te zien, en met een telescoop zelfs de ringen.
- De Melkweg in volle glorie (11–13 september): rond nieuwe maan, bij helder weer, is ons eigen sterrenstelsel extra goed te zien — hoe verder van stadslicht, hoe spectaculairder.
Precies waar onze Stars Above the Forest-ervaring voor staat: gehuld in warme dekens, liggend onder de bomen, ver van alle stadsverlichting.
En dan is er nog… het noorderlicht
We kunnen het niet laten om het ook te noemen, maar meteen met een duidelijk voorbehoud: een garantie geeft niemand, en dat doen wij dus ook niet.
Toch is de kans dit najaar en deze winter groter dan gemiddeld. We zitten nog altijd dicht bij de piek van de huidige zonnecyclus (bereikt medio 2025), waardoor de zon actiever is dan normaal en dus meer kans op noorderlicht, ook hier in Midden-Zweden. Dalarna ligt niet zo noordelijk als Lapland of Kiruna, dus de kansen zijn kleiner dan daar, maar bij een sterke zonnestorm en een heldere, donkere hemel is het zeker niet uitgesloten.
De beste periode: vanaf begin september tot eind maart, zodra de nachten weer donker genoeg zijn. Hoe verder van kunstlicht, hoe groter de kans — en dat is precies waar het bos van Näsets Marcusgård voor staat.
Dus: geen belofte, wel een kans. En mocht het gebeuren tijdens een nacht onder de sterren bij Stars Above the Forest… dan heb je in elk geval al de beste plek te pakken.
👉 Ontdek al onze Signature Experiences of the Forest
Zelf de stilte en de sterren van ons bos ervaren?
Kom lekker onthaasten en overnachten in een van onze unieke accommodaties, zoals de echte Supermåne.
👉 Bekijk hier onze hutten en vakantiehuizen
P.S. Ons vorige artikel over de zonsverduistering gemist? Lees het hier.